Leefgemeenschap

Op elk continent, in elk land waar mensen woonden ontstonden soortgelijke  samenlevingen. De meeste mensen gingen in kleine groepen bij elkaar wonen, ieder gezin op zijn eigen plekje met daarnaast op een centrale plek een gemeenschapshuis en grote open ruimte. Groepen van 60 tot 100 mensen blijken het optimum te zijn om elkaar te kennen, te steunen en voldoende vaardigheden “in huis” te hebben. Meestal werd zo’n groep geleid door een groepje oudsten die zochten naar de wijsheid om beslissingen te nemen die voor het geheel het beste waren. De mensen leefden in verbinding met de natuur en deden dit al vele eeuwen zo.

Voornamelijk door de overheersing van de westerse cultuur is deze vorm van samen leven op veel plaatsen verdwenen. Door het denken in hebben en meer en groter kwamen industrialisatie en urbanisatie. Ideeën over efficiëntie resulteerden in scheiding van “functies” als wonen en werken, leren, recreëren, tot een scheiding binnen de familie aan toe. Kinderen gaan naar het dagverblijf en ouderen naar een verblijf waar ze niet in de weg lopen binnen het steeds sneller gaande economische systeem. Hoe ver willen we hierin gaan? Er is een groeiende groep mensen op zoek naar manieren om het anders te doen, om meer inspiratie te ervaren, meer ontmoetingen te creëren, je meer verbonden te voelen met jezelf, elkaar en de natuur.

Er is een opkomst van leefgemeenschappen waar men elkaar kent, elkaar helpt, samen deelt. Zo hoeft niet iedereen voor zich alle spullen als grasmaaier, boormachine, enzovoort aan te schaffen maar kan je deze delen. Er is altijd wel iemand die op je kinderen kan passen, bijvoorbeeld een opa of oma. Kinderen krijgen dan kennis, ervaring en liefde mee en ouderen krijgen weer een rol. Een kleine leefgemeenschap van 60 tot 100 mensen blijkt een mooi aantal. Zo kan je elkaar kennen, weten waar de eigenschappen van iemand liggen waar je van kan leren of gebruik van maken. Ieder heeft een eigen plek voor zijn gezin, met centraal een grote open ruimte voor ontmoeten en een gemeenschapshuis.

Zou het kunnen dat dit de manier van samenleven is die de mens het beste past? Je wordt als mens gekend, je unieke eigenschappen worden gewaardeerd, of, afhankelijk van de eigenschap, geaccepteerd 🙂 en als wonen en werken worden gecombineerd hoef je ook niet meer van hot naar her te vliegen. Omdat je deel uitmaakt van een sociaal netwerk is de kans op eenzaamheid klein en, zeker zo belangrijk, is de kans dat je extreme ideeën gaat ontwikkelen die ten kostte gaan van anderen ook veel kleiner.

Wat is er mooier dan te zien dat iemand weer vooruit kan door de inzet van jouw specifieke kunde en inzet. Er zijn mensen die er een flink salaris voor opgeven omdat ze er moe van worden nieuwe trucjes te moeten verzinnen om nog meer spullen van discutabele waarde door te schuiven vanuit landen die ze nooit gezien hebben, van werkers die ze nooit ontmoet hebben naar klanten die er niet eens dankbaar mee zijn. Met daarbij het gevoel dat het salaris je eigenlijk niet toekomt omdat de, zwaar onderhandelde, lage prijs van de spullen je sterk doet vermoeden dat mensen zijn uitgebuit, de energiekosten voor fabricage en transport niet eerlijk zijn berekend en de natuur waarschijnlijk kapot wordt gemaakt bij de winning van grondstoffen en afval lozing.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *